Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.
Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.
Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.
Niech no on tylko wróci,
niech no sie pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
I żadnych skoków pisków na początek.
i wesoły:
__________________________________________________
K. I. Gałczyński
" Koń w Teatrze"
_________________________________________________Na próbę generalną satyrycznego programu
przez pomyłkę do konia zaproszenie wysłano,
że mamy zaszczyt et cet., że bardzo dobre miejsce,
koń przyjechał, ale się spóźnił, żeby zrobić tzw.
wejście.
Woźni nie chcieli go wpuścić, aliści rzecze woźny
do woźnego:
— Szkoda łez, ja uważam, że lepiej go wpuścić,
kolego,
niby ta grzywa i rżenie, a może to nie jest byle
kto?
na oko koń, a w gruncie rzeczy może to jaki
dyrektor;
życie jest pełne pozorów, na pozór czasem koń
czy zając,
człowiek nie wpuści, a potem nieprzyjemności
wynikają.
I tu schylili głowy. Koń się znalazł w teatrze
i przeszedł przed pierwszym rzędem na znak, że on
czynnie i także.
Przez cały czas przedstawienia stał głową do
widowni obrócony,
tam coś śpiewali, a on stał (z kopytem na poręczy)
l tylko rozdzielał ukłony
bezbłędnie, stosownie do osoby, raz serdeczne, raz
nikłe,
Jak by powiedział Lukrecjusz: suum cuique.
W antrakcie kilku redaktorów poprosiło go
o poemat (ew. pt. "Indonezja"),
ponieważ koń opanował w mig wyrażenie
"koncepcja"
i siał nim na wszystkie strony, czasami dodając
"aspekt!"
ihahahaha koncepcja, ihahahaha aspekt.
Ktoś go sfotografował, ktoś go nakręcił, dla kina,
albowiem, co tu gadać, koń to rzecz sensacyjna.
A w finale programu na scenie była namalowana
trawa.
Koń skoczył. I trawę zjadł. I dostał największe
brawa.
